Arm.van.geest.

Ik ben arm. Geen geld, geen familie, geen opleiding, geen vooruitzichten.

Hoe het zo komt terzijde gelaten, het is zo…als bij zovelen..

Ik moet weten dat ik in deze situatie gevoeliger ben aan sommige zaken dan ‘normale mensen’. Drugsverslaving, het onderhouden van ‘misbruikende’ relaties, kortetermijnleven en dus geen investering in de toekomst, gezondheidsverwaarlozing en bij gebrek aan een sterk sociaal moreel
kompas: criminaliteit. En nog meer dingen, waarvan de meeste even onaangenaam.

Ja. Ik ben arm.

Ik ben arm in comfort. Arm in genot. Arm in kritisch denken en arm in opvoeding. Arm in creatief denken en arm in reflectie. Arm in het aanvaarden van verantwoordelijkheid,
maar rijk aan excuses. Arm in wilskracht en arm in nieuwsgierigheid.

Ja, ik leef in armoede.

Maar vergis u niet, ik ben veel meer dan dat. Ik leef graag. Ik voel graag en ik eet graag. Ik neuk graag. En ik droom graag. Maar bovenal ben ik de bron van een ongelimiteerd menselijk potentieel.
In staat tot de meest ongelooflijk goeie dingen. Dat bewijs hebben mij vele medemensen al geleverd. On-ge-li-mi-teerd.

Als ik de televisie of het internet mag geloven: stilzitten, hurken, en wachten op hulp. Ik ben het symptoom van een ziekte in onze samenleving.
Ik ben machteloos. Enkel politieke daadkracht kan met dit probleem overweg, want hoe kan ik nu, als één persoon, armoede oplossen?

Wat ik begrepen heb is dat mensen niet verantwoordelijk kunnen zijn voor hun levenssituatie. Telkens wanneer iemand voorzichtig onze verantwoordelijkheid onderzoekt wordt die al snel de mond gesnoerd.
Mijn leven is uitgetekend. Mijn leven is het mijne niet.
Is arm zijn zoals sommige mensen over alcoholisme praten? Een ziekte, waar ik zelf niets kan aan doen? Enkel iets, of iemand anders kan me helpen.

Hoe kan ik er gewoon bij staan en naar kijken, hoe mijn enig en enkel, uniek en precieus leven zomaar voor mijn ogen wordt doodgeleefd.

Ik heb weet van enkele succesverhalen die uit de armoede geklommen zijn en een rijkelijk leven geleefd hebben. Dus tenminste is het theoretisch mogelijk.

Waarom zouden mensen zeggen dat ik er niets kan aan doen wanneer er feitelijke voorbeelden zijn die dat tegenspreken. Ik kan toch hard werken, bijscholen kortom mijn marktwaarde verhogen.
Waarom worden er alcoholverslaafden verteld dat het niet hun verantwoordelijkheid is maar een ziekte? Zonder hun vrijwillige medewerking zou er toch van alcohol geen sprake zijn?  Gewoontes die je voor een biljard euro kan laten verdwijnen zijn geen ziekten. Je mag er werkelijk niets aan kunnen doen, voor hoeveel geld dan ook. Het lijkt wel of er zijn mensen die baat hebben bij andere mensen hun individualiteit en autonomie te ontzeggen.

Ik word arm gehouden.
Mijn uitkering is te laag om een werkelijk rijk leven te leven, maar te hoog om mij te incentiveren in zelfontplooiing en daadwerkelijk te werken.
Maar mijn representatieven vragen mijn stem. Mijn stem zodat ze daarmee mij dichter bij een rijk leven kunnen brengen. Meer gratis dingen, juist wat ik nodig had.

Want ik worstel. Wanneer als ik erover nadenk, dan weet ik ergens dat ik altijd de armste zal blijven. Er zijn heus niet genoeg dingen op de wereld om iedereen even rijk,
als de rijken nu, te maken. Ik zal altijd achteraan hollen! Arm.

Waarom verdien ik dit? Is dit mijn plaats in het leven? Kosmische grap? Goddelijk plan? Ik sta nu eenmaal onderaan de ladder, diegene die niets zelf kan ondernemen en onderhouden moet worden door de rest,
zodat iedereen met een goed geweten naar bed kan?

Als u zich echt iets van ‘ons’ aantrekt, geef ons alstublieft ons leven terug. De mogelijkheid groots te worden. Onze trots. En dus een kans.

Armen, laat u niet omkopen tot armoe en verenigt u.
Laat u niet in een machteloze afhankelijke positie stoppen. Grijp het potentieel terug dat van u gestolen wordt. Wees geen slaaf van uw verleden en ontwerp uw toekomst.
Ze is de uwe. Een hele generatie is in de ‘armoede-cyclus’ gestopt, met de intentie het te bestrijden, dus wees moedig en breek vrij.

Wees niet arm van geest. Verander slechte gewoontes en wees solidair. Echt solidair. Naar de mensen die je kent toe, niet vlag-wapperend, slogan roepend.
Praat met elkaar en weer agressie. Laten we aan ons rijk leven op de kleinste schaal beginnen. Iedereen zal er van meeprofiteren, net zoals wij allemaal dagelijks
meeprofiteren van andere mensen hun uitmuntend werk en inzet.

Want we moeten ook denken aan die miljoenen derdewereldarmen die er alles voor over zouden hebben om in onze positie te zitten. Arm met koelkast. Arm met flatscreen.
Arm met elektriciteit en stromend water. Arm met eten en verwarming. Arm met een uitkering en ontelbaar veel mogelijkheden om een beter leven te leiden. Arm met vrijheid van associatie en dus gemoedsrust.

Arm zijn in West-Europa is veelal een keuze.

Een waar natuurlijk niets mis mee is, mits iedereen ervan op de hoogte is.
Een hele moeilijke keuze want het is enorm verleidelijk. En ik zie nu, het is ook mijn keuze.

Dames en Heren politici. Gebruik geen mensen als onderpand om uw politiek status quo te onderhouden of te heroveren. Wij hebben recht om alle mogelijke hoeken van het leven
vrijelijk te inspecteren. Ons ontdoen van onze ketenen van onze onfortuinlijke situatie zal een waardevolle ervaring zijn, die zal toedragen aan onze rijke persoonlijkheid. Wij worden allen rijker van elkanders ontplooiing.

 
Er is spijtig genoeg een kleine groep mensen die zo’n onfortuinlijk iets hebben meegemaakt dat zij daadwerkelijk geen ‘normaal’ leven kunnen leiden. Dit wil niet zeggen dat deze mensen geen rijk, ook materieel,  leven kunnen leiden, maar waarschijnlijk zijn van dat ongelimiteerd menselijk potentieel een aantal dingen onbereikbaar geworden. Daarom niet zo erg, sommige mensen hebben slechtere ogen dan anderen, dit is gewoon de natuur, dat moeten we gewoon aanvaarden, mensen zijn geniaal gebleken in het overkomen van obstakels.

Zelfs los van een rijker en sterker sociaal vangnet (familie en vrienden), zal nog een klein deel van hulpbehoevenden door de mazen van het net vallen.
Dit wil zeker niet zeggen dat die mensen zomaar aan hun lot moeten overgelaten worden. Mensen zijn beter dan dat. Gelukkig hebben we de talloze voorbeelden van liefdadigheidsorganisaties,
en het grote geld dat geschonken word bij bv. de aardbeving in Haïti. Er is geen reden te denken dat wanneer er geen uitkeringen zouden zijn, deze mensen opeens genegeerd zouden worden.

Ik was arm en ik koos ervoor. In de plaats van mij de waarheid te zeggen, hoe moeilijk ook, werd ik behandeld als een impotent kind. Voorbestemd tot kleinheid.
Tot een leven van frustratie en onbegrip. Als iemands schaakstuk.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s