Arm.van.geest.

Ik ben arm. Geen geld, geen familie, geen opleiding, geen vooruitzichten.

Hoe het zo komt terzijde gelaten, het is zo…als bij zovelen..

Ik moet weten dat ik in deze situatie gevoeliger ben aan sommige zaken dan ‘normale mensen’. Drugsverslaving, het onderhouden van ‘misbruikende’ relaties, kortetermijnleven en dus geen investering in de toekomst, gezondheidsverwaarlozing en bij gebrek aan een sterk sociaal moreel
kompas: criminaliteit. En nog meer dingen, waarvan de meeste even onaangenaam.

Ja. Ik ben arm.

Ik ben arm in comfort. Arm in genot. Arm in kritisch denken en arm in opvoeding. Arm in creatief denken en arm in reflectie. Arm in het aanvaarden van verantwoordelijkheid,
maar rijk aan excuses. Arm in wilskracht en arm in nieuwsgierigheid.

Ja, ik leef in armoede.

Maar vergis u niet, ik ben veel meer dan dat. Ik leef graag. Ik voel graag en ik eet graag. Ik neuk graag. En ik droom graag. Maar bovenal ben ik de bron van een ongelimiteerd menselijk potentieel.
In staat tot de meest ongelooflijk goeie dingen. Dat bewijs hebben mij vele medemensen al geleverd. On-ge-li-mi-teerd.

Als ik de televisie of het internet mag geloven: stilzitten, hurken, en wachten op hulp. Ik ben het symptoom van een ziekte in onze samenleving.
Ik ben machteloos. Enkel politieke daadkracht kan met dit probleem overweg, want hoe kan ik nu, als één persoon, armoede oplossen?

Wat ik begrepen heb is dat mensen niet verantwoordelijk kunnen zijn voor hun levenssituatie. Telkens wanneer iemand voorzichtig onze verantwoordelijkheid onderzoekt wordt die al snel de mond gesnoerd.
Mijn leven is uitgetekend. Mijn leven is het mijne niet.
Is arm zijn zoals sommige mensen over alcoholisme praten? Een ziekte, waar ik zelf niets kan aan doen? Enkel iets, of iemand anders kan me helpen.

Hoe kan ik er gewoon bij staan en naar kijken, hoe mijn enig en enkel, uniek en precieus leven zomaar voor mijn ogen wordt doodgeleefd.

Ik heb weet van enkele succesverhalen die uit de armoede geklommen zijn en een rijkelijk leven geleefd hebben. Dus tenminste is het theoretisch mogelijk.

Waarom zouden mensen zeggen dat ik er niets kan aan doen wanneer er feitelijke voorbeelden zijn die dat tegenspreken. Ik kan toch hard werken, bijscholen kortom mijn marktwaarde verhogen.
Waarom worden er alcoholverslaafden verteld dat het niet hun verantwoordelijkheid is maar een ziekte? Zonder hun vrijwillige medewerking zou er toch van alcohol geen sprake zijn?  Gewoontes die je voor een biljard euro kan laten verdwijnen zijn geen ziekten. Je mag er werkelijk niets aan kunnen doen, voor hoeveel geld dan ook. Het lijkt wel of er zijn mensen die baat hebben bij andere mensen hun individualiteit en autonomie te ontzeggen.

Ik word arm gehouden.
Mijn uitkering is te laag om een werkelijk rijk leven te leven, maar te hoog om mij te incentiveren in zelfontplooiing en daadwerkelijk te werken.
Maar mijn representatieven vragen mijn stem. Mijn stem zodat ze daarmee mij dichter bij een rijk leven kunnen brengen. Meer gratis dingen, juist wat ik nodig had.

Want ik worstel. Wanneer als ik erover nadenk, dan weet ik ergens dat ik altijd de armste zal blijven. Er zijn heus niet genoeg dingen op de wereld om iedereen even rijk,
als de rijken nu, te maken. Ik zal altijd achteraan hollen! Arm.

Waarom verdien ik dit? Is dit mijn plaats in het leven? Kosmische grap? Goddelijk plan? Ik sta nu eenmaal onderaan de ladder, diegene die niets zelf kan ondernemen en onderhouden moet worden door de rest,
zodat iedereen met een goed geweten naar bed kan?

Als u zich echt iets van ‘ons’ aantrekt, geef ons alstublieft ons leven terug. De mogelijkheid groots te worden. Onze trots. En dus een kans.

Armen, laat u niet omkopen tot armoe en verenigt u.
Laat u niet in een machteloze afhankelijke positie stoppen. Grijp het potentieel terug dat van u gestolen wordt. Wees geen slaaf van uw verleden en ontwerp uw toekomst.
Ze is de uwe. Een hele generatie is in de ‘armoede-cyclus’ gestopt, met de intentie het te bestrijden, dus wees moedig en breek vrij.

Wees niet arm van geest. Verander slechte gewoontes en wees solidair. Echt solidair. Naar de mensen die je kent toe, niet vlag-wapperend, slogan roepend.
Praat met elkaar en weer agressie. Laten we aan ons rijk leven op de kleinste schaal beginnen. Iedereen zal er van meeprofiteren, net zoals wij allemaal dagelijks
meeprofiteren van andere mensen hun uitmuntend werk en inzet.

Want we moeten ook denken aan die miljoenen derdewereldarmen die er alles voor over zouden hebben om in onze positie te zitten. Arm met koelkast. Arm met flatscreen.
Arm met elektriciteit en stromend water. Arm met eten en verwarming. Arm met een uitkering en ontelbaar veel mogelijkheden om een beter leven te leiden. Arm met vrijheid van associatie en dus gemoedsrust.

Arm zijn in West-Europa is veelal een keuze.

Een waar natuurlijk niets mis mee is, mits iedereen ervan op de hoogte is.
Een hele moeilijke keuze want het is enorm verleidelijk. En ik zie nu, het is ook mijn keuze.

Dames en Heren politici. Gebruik geen mensen als onderpand om uw politiek status quo te onderhouden of te heroveren. Wij hebben recht om alle mogelijke hoeken van het leven
vrijelijk te inspecteren. Ons ontdoen van onze ketenen van onze onfortuinlijke situatie zal een waardevolle ervaring zijn, die zal toedragen aan onze rijke persoonlijkheid. Wij worden allen rijker van elkanders ontplooiing.

 
Er is spijtig genoeg een kleine groep mensen die zo’n onfortuinlijk iets hebben meegemaakt dat zij daadwerkelijk geen ‘normaal’ leven kunnen leiden. Dit wil niet zeggen dat deze mensen geen rijk, ook materieel,  leven kunnen leiden, maar waarschijnlijk zijn van dat ongelimiteerd menselijk potentieel een aantal dingen onbereikbaar geworden. Daarom niet zo erg, sommige mensen hebben slechtere ogen dan anderen, dit is gewoon de natuur, dat moeten we gewoon aanvaarden, mensen zijn geniaal gebleken in het overkomen van obstakels.

Zelfs los van een rijker en sterker sociaal vangnet (familie en vrienden), zal nog een klein deel van hulpbehoevenden door de mazen van het net vallen.
Dit wil zeker niet zeggen dat die mensen zomaar aan hun lot moeten overgelaten worden. Mensen zijn beter dan dat. Gelukkig hebben we de talloze voorbeelden van liefdadigheidsorganisaties,
en het grote geld dat geschonken word bij bv. de aardbeving in Haïti. Er is geen reden te denken dat wanneer er geen uitkeringen zouden zijn, deze mensen opeens genegeerd zouden worden.

Ik was arm en ik koos ervoor. In de plaats van mij de waarheid te zeggen, hoe moeilijk ook, werd ik behandeld als een impotent kind. Voorbestemd tot kleinheid.
Tot een leven van frustratie en onbegrip. Als iemands schaakstuk.

Advertisements

Waarom school zuigt.

En waaraan hehe….he..ugh

Het word tijd dat ons nationaal-babysit-systeem eens herdacht wordt. Het volksshule idee is barbaars, achterhaald and quite frankly, plain stupid in een vrije, ontwikkelde wereld.

Kijk, heel simpel, de 18de eeuwse Pruisen (u weet wel zo Duitsland en Polen, maar dan vroegerder) wilde een gehoorzaam, matig onderwezen volk, dat klaar was voor de repetitiviteit en hiërarchie  van de nieuwe geïndustrialiseerde wereld.
Ook moesten deze jongens en meisjes een sterk vaderlands plichtsbesef hebben zodat zij ten allen tijde klaar stonden om ten oorlog te trekken. Verplichte scholen waar iedereen hetzelfde onderwezen kreeg was een perfect kader om een nationaliteitsgevoel te creëren waarvoor men zelfs z’n leven wilde geven.  En ze stonden er wanneer nodig.

Om héél voor de hand liggende redenen is deze blauwdruk nauwelijks verandert. De vorm moge dan in een verwachtbaar patroon licht veranderd zijn, de inhoud is dat niet. Want waarom iets veranderen als het niet stuk is? Nochtans was er geen paarden-tekort toen de auto op de straten verscheen. (en nog zo één met stenen en het stenen tijdperk, maar ‘kweet niet meer hoe die gaat)

Handje in de lucht steken om je basis lichaamsfuncties te mogen uitoefenen (de aardappelen afgieten voor de ongeletterden), handje in de lucht om te mogen spreken.
Spreken zonder handje in de lucht? -gedrag 6/10 “hij kan wel, maar hij wil niet”. Plus gratis publieke vernedering over hoe praten respectloos is ofzoiets. Hey trut, respect is geen aan te leren truukje.

Het gevoel ‘respect’ is er een onvrijwillig. U weet wel, zoals liefde, en vriendschap en vergeving en maandstonden. Dus wat precies bedoelen onze autoriteitsfiguren wanneer ze zeggen dat je meer respect moet tonen? “Aah, het veinzen bedoelt u natuurlijk, ik vond het al raar dat u verwachtte dat ik een natuurlijk authentiek respect ging ontwikkelen voor iemand die mij wil dwingen in submissie”. Je moet doen ALSOF je respect hebt!
En dat kan natuurlijk alleen met intimidatie.

Geweld, of ‘de harde hand’ voor zei die het moeilijk hebben de dingen bij naam te noemen, wordt alleen gebruikt daar waar het echt nodig is (de Charles Mansons terzijde).
De meeste mensen schuwen het. Vooral dan omdat het geestelijk makkelijker is om geen geweld te gebruiken . Let op hoe ‘s werelds grootste (beste) criminelen in hun omgeving
geen direct geweld gebruiken. Dus de winst van geweld incasseren zonder zelf de trauma’s ervan te moeten dragen.

Wel, bij kinderen is het duidelijk wel nodig. Zij zullen uw autoriteit niet zomaar aanvaarden. Tenzij u hen een, lekker intimiderende, spoedcursus geeft in ‘hoe je te gedragen in artificiële hiërarchische constructen’. Ik begrijp natuurlijk dat er mensen zijn die zelfs een goede ervaring aan hun schooltijd overhouden, maar ik spreek hier niet over een paar
mensen hun stockholmsyndroom maar over de kern waarom ons systeem is zoals het is. Kinderen zijn principe zoekende wezens en daarom heel nieuwsgierig.

Eens zij een principe geleerd hebben, zal je een hele goeie
reden moeten geven als het op één of andere manier verbroken wordt. Zij ruiken contradicties. En dat vinden wij, liegende, vol defensiemechanismen, niet confronterende, intellectueel laffe
volwassenen niet leuk. Vandaar, het bevelen in submissie.

Er zijn maar twee plaatsen in onze samenleving waar gedwongen associatie geldt.(op een plaats moeten zijn met mensen dat je niet wil kennen of mee wil omgaan) (en nee werk telt niet mee onderdrukt luierikje, je bent daar vrijwillig)
De school en de gevangenis.

In de noord-koreaanse ‘one size fits all’ ideologie doen we alsof iedereen hetzelfde is en gooien we iedereen samen zonder nuance voor interesses, talenten en emotionele staat.
Niet toevallig ook de top twee instituten waar ‘pesten’ (bullying) het wreedst voorkomt. Want in tegenstelling tot elke andere plaats in onze maatschappij, is er in die twee instituten geen ontsnappen aan. Aanpassen of verliezen.

Dan hebben we het regelmatige 50 minuten belletje waarbij boem paf, ‘jij wilde nog even langer hieraan werken?'”fuck you” ‘jij had wat meer tijd nodig voor dit maar meer voor dat?'”fuck you, iedereen hetzelfde”. Goed getraind voor een negentotvijf dag, erger nog het zal als een tweede natuur aanvoelen.


Het ultieme bewijs dat het hele schoolgebeuren dan ook niets met kinderen te maken heeft, is het feit dat hen nooit naar hun mening of feedback gevraagd wordt. (ja stockholmpje, ik hoor je al komen, je juff vroeg jou eens of je wel lekker was, Affbohllen bitte). Er is geen echte beoordeling van hun relatie met hun ‘educator’ en of die wel voldoet. Hoe het met hun algemeen geluk gesteld is, of we dingen beter of anders zouden kunnen.. raar hé, kinderen als mensen zien. Voor je ‘t weet gaan we lief moeten zijn voor dieren. Nah.< NSFL

Ook bepaald de overheid het curriculum. Dit wil zeggen dat in bijvoorbeeld geschiedenis, alles meestal maar van één kant wordt bekeken en er geen sprake is voor debat. “Dit zijn de juiste antwoorden op deze vraag” niks onderzoek, niks sceptisch zijn, niks criticisme . “Wij kennen de geschiedenis en wij zullen ze u doorvertellen”. Good job assholes

En dat (zeker op jonge leeftijd) iedereen natuurlijk dezelfde onderwerpen studeren moet. Geen experiment, enkel herhaling….

Dit systeem steunen staat voor een respectloosheid naar onze kinderen toe, en naar onszelf als kind.
De taak van ouders en maatschappij omtrent kinderen is er één van begeleiding tijdens hun hersenontwikkeling en hun aanpassing aan een complexe wereld. Niet één van intimidatie door
middel van hiërarchiën en verbaal en fysiek geweld.

Rechten voor vrouwen –check
Rechten voor ne..gekl..zw..alloc..onze meer zuidelijk wonende vrienden –check
Rechten voor elk mogelijke indenkbare minderheid-check
<Rechten voor kinderench..aaarg..nope NOPE                                                                                                                                                                                                                     

[deze voor het kosmisch evenwicht]                                                                                                                                                          

Met andere woorden, de ene groep die onze absolute bescherming nodig heeft, laten we in de steek. Een verlamde volwassene in een rolstoel staat er beter voor tegen een agressor dan een kind. De man weet tenminste wat er aan het gebeuren is. Kan de politie bellen en later psychologisch bijstand genieten. Allemaal dingen die een kind niet kan in een huiselijke of school-situatie.

Ik mag mijn kind voorliegen, afsnauwen, bevelen, rondzeulen, straffen, tegen schreeuwen, ‘corrigerend tikken’, bedreigen met eeuwig lijden etc. Al onze kennissen zouden blijven vriendelijk doen, politie zou knikken en een broodje halen.

Vrienden activisten, stop toch met die zielige ‘vrede op aard’ spandoekjes en denk aan de duizenden psychopaatjes die we op het schoolplein en in de klas aan het vormen zijn. Zij die goed begrepen hebben dat ze in een systeem verkeren waar je of aan de top zit, of onderaan, zullen deze ervaring op de wereld projecteren en denken dat dit ‘the way of the world’ is. Zij die geen ‘prey’ willen zijn in deze jungle worden ‘predator‘. Lees:onze corrupte Overlords, bankvrienden en politici.

‘De school’ mag geen afspiegeling zijn van een gevangenis of leger-structuur. Waar de alpha dogs iedereen het leven zuur maken en waar zij zelf geen hulp geboden krijgen.  En leer-instituut moet vooral vrij zijn. Vrij van politiek, vrij van geweld, vrij van bijgeloof en intimidatie, waar de menselijk geest zijn volste potentieel kan bereiken.

Denk je nou echt dat het smeken om vrede, homo-vlag wapperend, iemand een zak kan schelen? SPOILER ALERT: ja..euh NEE nee, niet waarschijnlijk.

Dus overheid, de tijd is gekomen, graag handen af van onze educatie, toch bedankt voor de zorg en emotionele investering, maar we zouden het graag zelf es proberen.
De markt van ideeën, mensen dus, is geniaal in het oplossen van problemen. Zoals we weten is elke sector waar de overheid zijn tentakel rond knijpt, bevroren in de tijd. voor altijd.
(geloof me, binnen 200 jaar staan we nog voor het rood  te wachten als sukkels, blij dat iemand de wegen bouwt)

De toekomst is van uw snotneuzen…

Won’t sombody please think of the Children!
Nee maar echt. De kinderen.

Vragen en kritiek naar getracht@gmail.com

haat-mail hierr

spel en grammatickale opmerckingen hieir

Niets te zien, gewoon doorlopen.

Ja welkom dan maar. Eerste post, nieuwe blog, tja, we moeten erdoor hé. Vergis u niet en doe dus geen moeite, hier zal u geen toegevoegde waarde vinden. Dat internet toch hé. Spelvouten en woorden vergeten, wat losers die bloggertjes. Daar bovenop hebben ze natuurlijk elk respect verloren voor traditionele regels. Zoals copyright bijvoorbeeld. Cybercriminelen die uw huis zouden downloaden moesten ze kunnen. Oké, je bent niets verloren, want we hebben het over een kopie natuurlijk, niet het origineel, maar toch. Dus gewoon normaal doen en tv kijken graag.

Image

Al die, met enkel verf aan elkaar hangende, meningen, die sneller dan het geluid door een serie buizen reizen, wie heeft er wat aan?

Wel wij natuurlijk. De nieuwe normale mensen. tadaa. Nee maar echt nu (ik zal deze veel misbruiken), deze webspace-tegnolochie verandert écht veel. Vroeger had je maar enkele autoriteitsfiguren waar je dingen kon aan vragen. En we weten allemaal hoe gekleurd we zijn in wat we denken en hoe we liever zouden willen dat dingen zijn.

Nu, wij kunnen factchecken. Doodchecken als het moet. Bij ons geen magisch gelul of autoritaire toon. En o ja, nog iets kleins, LIEGEN is LIEGEN! 

Dusja, het spijt ons. We zijn kritischer. Enfin, we proberen. Want het in aanraking komen met de som van de menselijke kennis is allemaal goed en wel (en de pron natuurlijk niet vergeten!), maar zonder dat kleine werktuigje, KRITISCH DENKEN genaamd, is het natuurlijk soms moeilijk wegwijs. Bij deze een officieel bedankje om ons te leren wat te denken en niet hoe.

Image

Ja, ik kijk naar jullie, mamma, pappa, boomertjes, leer’krachtjes’, wonderdokters en andere allesweters.
Dus een zooitje voor je zien en dan maar maar weer eens een medium (internet in deze..wel blijven volgen hé) aanwijzen als schuldige zal deze keer niet meer werken.
Zo slim zijn we dan wel geworden. Nee, vorken steken niemand zelf, auto’s zijn geen massavernietigingswapen, en vuurwapens zijn geen automatisch moordwapen.

Dus zie je ergens ‘moreel verval’, kijk naar de gebruikers van het medium, en niet naar het medium zelf (ja het gaat nog steeds over internet, komaan mensen, concentreren).

Want dit is gewoon die ene lastige vraag willen uit de weg gaan. En dat is…hier komt ie…wie heeft die mensen opgevoed? Wie heeft ze hun moreel kompas gegeven? En wie heeft zo gefaald in het kritisch denken aan te leren dat alles zo’n zooitje is?

Afijn, dit gaat nergens naar…

Later meer dan maarrrr

DISCLAIMER:

Bij gekwetste gevoelens hierzo

Bij enige andere boosheid of emoties, KOM HIER NIET! Niemand vroeg je hier te komen en niemand hier is geïnteresseerd in jouw gehuil. Ook nog: LET OP UW EIGEN KINDEREN! Ik ben geen babysit en niet verantwoordelijk voor iemands surf-gedrag.

hate-mail naar hierzo

O ja, nog een laatste voor de sociaal beperkten onder jullie